Typologie van rugbyspelers na hun pensionering (een ingewikkelde term voor de studie van typen)
Wat doen rugbyspelers na hun carrière? Wat worden ze? In Thailand is het antwoord, zoals op de meeste vragen, "het is aan jou". Er is geen vast pad voor wie afdwaalt, maar hier is een typologie gebaseerd op uitgebreid, maar ietwat lui onderzoek.
Uit onderzoek blijkt dat veel gepensioneerde professionals terechtkomen in vakgebieden zoals fitnessinstructie, motiverende spreekbeurten en media, om er maar een paar te noemen. Maar voor degenen aan de andere kant van het spectrum betekent pensionering een ingrijpende, levensveranderende gebeurtenis. Wat te doen met de extra uren die officieel aan training en wedstrijden werden besteed?
Om nog maar te zwijgen van de nabesprekingen na de training in de plaatselijke kroeg. Je vrouw, partner of zelfs kinderen verlangen misschien wel naar de opluchting die "jouw rugbytijd" met zich meebracht. Jij, hangend aan de bar of op weekendtrips, wordt ineens aantrekkelijk voor de mensen om je heen.
Rugby is verslavend. Als rugby eenmaal in je bloed zit, zelfs met artritispijn, kun je er niet meer mee stoppen. De reden voor je pensionering kan tal van zijn, maar eens een rugbyspeler, altijd een verslaafde (zelfs als je het ontkent, klinkt het hetzelfde).
Hier bespreken we vier hoofdtypen van gepensioneerde amateurrugbyspelers.
Type 1 – de chagrijnige oude knar. Dit zijn mannen die bij elke rugbywedstrijd aanwezig zijn, trouwe supporters zijn, maar vreselijk ongelukkig zijn. Met een biertje in de hand klagen ze. De klassieke uitdrukkingen "vroeger was alles anders" of "toen ik jong was" klinken in bijna elke zin door. Het stoppen is meestal te wijten aan hun leeftijd, en er zijn genoeg jongere spelers, dus ze zijn niet nodig op het veld (of daarbuiten, trouwens).
Type 2 – een luidruchtige, irritante kerel tijdens de wedstrijden. Hij kan tackelen, passen, trappen, rennen en fluiten tegelijk voor beide teams en ook nog eens de winnende trap geven. Meestal moet hij stoppen vanwege een blessure die hij oploopt tijdens een wedstrijd. Niet dat het gekletter met een gietijzeren pan door zijn vrouw iets te maken had met de aanvankelijke verzwakking. Officieel was het een slechte tackle.
Type 3 – coach. De man die altijd bereid is om de lokale teams te helpen, maar zijn trainersdiploma's (als hij die al heeft) niet meer heeft bijgewerkt sinds het amateur-rugbytijdperk. Leuk om erbij te hebben, maar de club moet een plek voor hem vinden, meestal om de lastpakken aan te pakken. Zijn afscheid komt meestal doordat zijn vrouw het zegt, omdat ze het gezeur en geklaag na de training zat is. Of erger nog, het gehuil bij het verzorgen van zijn blessures na een wedstrijd.
Type 4 – de tovenaar verdwijnt spoorloos. Geen uitleg nodig. Diep in de ontkenning en niet in staat de realiteit onder ogen te zien, wordt deze man een raadsel, zelfs voor zijn voormalige teamgenoten. Wat is er toch gebeurd met …? Gevolgd door de vragende: wie? Hij heeft het allemaal al eens meegemaakt, en nu is hij een mysterie. Meestal een expat die thuis met een biertje rugby kijkt en denkt: dat deed ik vroeger ook, terwijl zijn vrouw roept: "Ga het doen!"
Oh, voordat een van jullie rugbydames besluit dat ik een klap of een hoge tackle verdien (per ongeluk of expres), wil ik even benadrukken dat ik me richt op de mannelijke kant van het spel, want ik ben een simpele ziel als het om rugby gaat! En, belangrijker nog, vergeet de grote genderovereenkomst niet: heren gedragen zich slim en alwetend, terwijl dames mannen dit kleine pleziertje gunnen omdat vrouwen de baas zijn. Zelfbedrog is essentieel voor elke goede relatie.
Ach, de geneugten van rugby zijn talrijk, maar de feiten tonen aan dat stoppen onvermijdelijk is. Hoe deze vrijheid wordt beleefd, kan op vele manieren worden geclassificeerd. Meer dan vier typen zou echt onderzoek vereisen. En dat zou mijn wedstrijden op tv in de weg staan.
Voor het compliment geschreven door Mario
Voor klachten ingediend door een toetsenist
Voor het fantastische aankomende toernooi waar dit gastartikel op gebaseerd is, en om meer te weten te komen over de Chris Kays Memorial Cup in Pattaya (gratis toegang!), klik of tik hieronder.
