Pattaya, november 2025 – Lokale overheden in heel Thailand zijn naar verluidt in rep en roer over de strikte handhaving van de Forest Act uit 1941, die automatisch elk stuk land zonder eigendomsbewijs als ‘bos’ classificeert, zelfs midden in gevestigde steden. Dit leidt tot ernstige vertragingen bij cruciale infrastructuurprojecten.
De kwestie kwam aan de orde tijdens een recente vergadering van de gemeenteraad van Pattaya, toen locoburgemeester Wuttisak Rermkijakarn de raadsleden verzocht formeel goedkeuring te verlenen voor het gebruik van bosgrond voor de aanleg van 392 openbare wegen en basisvoorzieningen, zoals vereist in artikel 54 van de archaïsche Boswet van 2484 (1941). Zonder goedkeuring van de raad kan Pattaya niet eens bij de Koninklijke Bosdienst een vergunning aanvragen om te bouwen op grond die technisch gezien onder bosrecht valt, simpelweg omdat er geen individuele eigendomsbewijzen voor zijn.
De tweede vicevoorzitter van de Raad, Paiwan Aromchun, uitte in 2025 scherpe kritiek op de toepassing van de wet.
"Het is ronduit lachwekkend", zei de heer Paiwan. "Elk gebied zonder Nor Sor 4 of eigendomsakte wordt door de bosdienst automatisch als beschermd bos beschouwd, ongeacht of er al tientallen jaren wegen, huizen en gemeenschappen bestaan. Lokale autoriteiten die een straat willen asfalteren of drainage willen aanleggen, moeten nu toestemming vragen aan Bangkok, alsof we ongerepte jungle kappen."
Hij drong er bij het stadsbestuur op aan de kwestie voor te leggen aan de Decentralisatiecommissie en het Parlement. Hij riep op tot een spoedig onderzoek of vrijstelling, zodat lokale overheden hun eigen gemeenschappen kunnen ontwikkelen zonder eindeloze bureaucratische obstakels.
Kiattisak Sriwongchai, gemeentesecretaris van Pattaya, bevestigde dat het probleem landelijk is.
"Elke lokale bestuursorganisatie in Thailand kampt met hetzelfde obstakel", vertelde hij de raad. "Het standpunt van de bosdienst blijft: geen eigendomsbewijs = bosgrond, punt uit. Ze vroegen zich zelfs gekscherend af tijdens een landelijke vergadering of Sukhumvit Road zelf een vergunning voor bosbouw nodig zou hebben als het niet aan de vrijstellingscriteria zou voldoen."
De heer Kiattisak waarschuwde dat lokale overheden zich weliswaar fel verzetten tegen de strikte interpretatie, maar dat het niet naleven van de wet uit 1941 en latere regelgeving het risico op strafrechtelijke vervolging met zich meebrengt.
Ondanks het verhitte debat gaven de raadsleden unaniem de vereiste goedkeuring, waardoor Pattaya door kon gaan met de indiening van de aanvragen bij de Koninklijke Bosdienst voor de 392 wegenprojecten.
Zowel raadsleden als bestuurders omschreven de 84 jaar oude wet, opgesteld toen Thailand nog grotendeels uit jungle bestond, als volledig losstaand van de moderne stedelijke realiteit en een grote belemmering voor decentrale ontwikkeling. Velen hopen nu dat de publieke kritiek in Pattaya de groeiende roep om wetswijzigingen kracht bij zal zetten.
